Beste mensen, vrienden en vriendinnen van het gedicht!

Met deze persoonlijke boodschap richt ik mij tot u, bezoekers van mijn website en
gewaardeerde vrienden/vriendinnen van het gedicht.
En ter informatie, c.q. uitleg naar iedereen die de moeite hebben genomen om mijn
werk te lezen. Van mijn kant wil ik u daarom ook omtrent mijn eigen levensgeschiedenis
de relevante werkwijze, visie en ervaringen meedelen zodat men mij als persoon beter
leert kennen. Als dichter wil ik u bedanken voor uw interesse in mijn werk en het doet me deugd dat zovelen daar kennis van hebben genomen.

Vanaf het begin was het mij duidelijk dat poëzie sowieso nooit hoeft te rekenen op
een groot lezerspubliek omdat het vaak wordt beschouwd als wereldvreemd, niet
alledaags of zelfs elitair. Dit dateert al van vroegere tijden en het is echt geen cliché
te moeten stellen dat met het schrijven van gedichten geen droog brood valt te
verdienen. Dus waarom de kostbare tijd daar aan te besteden als er met andere
simpeler bezigheden meer geld en eer valt te behalen? Een antwoord op die vraag zal
ik gaandeweg beantwoorden in de hoop dat er nog iemand wijzer of gelukkiger wordt
als ik in lyrische bewoordingen uitleg geef aan de drijfveren en de inspiratie die mij
ertoe bewegen om gedichten te schrijven. Kortom men moet het zelf doen en ervaren
om het te begrijpen, maar niet iedereen zal tot die keuze komen.
Dan bestaat er nog zoiets als persoonlijke smaak en voorkeur (valt niet over te twisten)
maar waar velen toch een onverbloemde mening en oordeel over vellen. Het zij zo!
Menigeen heeft mij laten weten dat mijn gedichten kritisch, confronterend en soms
moeilijk toegankelijk zijn. De mening en of kritiek van de lezer is iets wat mij zeker raakt
omdat ik als dichter liever begrepen en gewaardeerd wordt dan niet….
Niettemin schrijf ik altijd vanuit mijn eigen inspiratie, beleving en visie ongeacht het
onderwerp of thema van het gedicht. En als ik daarmee kritisch, confronterend en
moeilijk toegankelijk overkom dan zij het zo, omdat ik in dat opzicht geen concessies
doe. Wil ik eerlijk en of geloofwaardig blijven als dichter met de bedoelingen die ik
daarbij nastreef dan is dat de consequentie van het schrijven. Integriteit bewaren
en erover waken, heet dat mooi gezegd. En als er in deze hectische tijd van het
nieuwe millennium waar alles lijkt te draaien om technologische vooruitgang en
universele thema’s (zoals vrijheid, politiek en democratie, economisch denken, religie,
cultuur en kunst ) maar ook de tegenstelling ervan tot zelfs botsing met traditionele
wetten of normen en waarden, de natuur van onze moeder aarde en eeuwenoude
samenlevingsvormen is het voor mij als dichter een uitdaging te leven in deze tijd.
Dit is iets wat ik met u allen deel tijdgenoten, en dat we getuigen zijn op deze
rondtollende planeet met soms duizelingwekkende of onnavolgbare ontwikkelingen
en opzienbarende gebeurtenissen in deze 21ste eeuw.
En als we er iets van willen leren of begrijpen dan is het nodig om simpel uitleg te
geven aan alles oftewel terug te keren als simpele zielen naar de essentie van het
bestaan. Mogelijk dat een gedicht nastreeft dat te benaderen of zelfs te bereiken.
Hoewel eenvoud is in deze tijd van de ogenschijnlijk steeds verregaande intelligentie
van de mensheid een zeldzaamheid geworden en een kunst op zich.
Alsof het een zonde is en door iedereen als minderwaardig wordt beschouwd.
Hoe moeilijk is het dan om terug te keren naar de basis en eenvoud van het bestaan
en een bijna onmogelijke opgave kan zijn sinds de ingewikkelde, stormachtige en
revolutionaire ontwikkelingen binnen de moderne wetenschappen en de wereld.

Ook binnen de poëzie is het een trend alsof het mode betreft om steeds maar te
vernieuwen, uit te dagen, te provoceren en de moeilijkste schrijfstijlen hanteren
waardoor behalve de dichter zelf, niemand nog weet waar het gedicht over gaat.

De lezer is dan allang het spoor bijster en poogt dan quasi geïnteresseerd te begrijpen
wat de bedoelingen van de dichter zijn. Of tenminste de indruk te geven dat men het
enigszins heeft kunnen volgen. Inderdaad hoogdravendheid is dan een ongeëvenaarde
methode om indrukwekkend over te komen. Maar uiteindelijk wordt de dichter alleen
begrepen en gewaardeerd als hij tot de essentie weet te komen of het gevoel waar het
om gaat in de juiste woorden weet weer te geven binnen de proporties.
Hoewel soms zelfs bewuste overdrijvingen functioneel en passend zijn om de strekking
van een gedicht in een bepaalde richting te duwen omdat het bijvoorbeeld erg
dramatisch, diep tragisch of juist overgelukkig dient over te komen.
Of om daarmee tegenstellingen extra te benadrukken, lyrisch te zijn of een soort van trance, extase en fantasie te beschrijven en emoties te verscherpen. Echter, dat sommige gedichten vanuit een surrealistische visie zijn geschreven is zondermeer waar, en dan is het aan de lezer om een eigen voorstelling van de inhoud en bedoeling te maken. Dus is het soms "fasten your seatbells, please''. Oftewel het psychedelisch karakter van het gedicht noopt een ieder ertoe om met beide benen op de grond te blijven staan hoewel de dichter soms halsbrekende toeren uithaalt in woord en geschrift. Niettemin het gaat altijd naar een bepaald doel toe of is geschreven vanuit een bepaalde visie.    
Edoch, het bespreekbaar maken en verklaren van alle complexe zaken en dingen op
een manier waardoor als het ware bruggen tussen menselijke geesten worden hersteld
en gebouwd door het te vereenvoudigen binnen een gedicht is voor mij dan ook
een van doelen die ik op mij neem als dichter. In dat geval overheerst een soort van
zakelijke stijl van schrijven en zoveel mogelijk logisch of chronologisch van opbouw.
Intuïtie is vaak ook een uitgangspunt die ik gebruik om een idee of thema uit te
werken binnen een gedicht, eigenlijk bijna gevoelsmatig maar gecontroleerd door het
verstand. En natuurlijk hangt alles af van de juiste inspiratie op de juiste momenten om
een optimaal resultaat te bereiken met een gedicht.
Of ik in die pretentie slaag is aan de lezer om dat te bepalen en te beoordelen, zo niet
dan is het gedicht mogelijk slechts onderdeel van een proces naar enig begrip, kennis
en inzicht. Daar heb ik mij dan ook maar bij neer te leggen en te accepteren.
Vergelijk het met topsport waar de beoefenaar met pieken en dalen te maken heeft of
met de vorm van de dag. De boog van de dichter waarmee hij zijn pijlen mee afvuurt
kan niet altijd gespannen zijn. Het ene moment is het andere niet, het niveau, de
intentie, gevoel en kwaliteit van elk gedicht is anders. Maar daarom is het ene gedicht
per definitie niet beter of slechter dan het andere of minder mooi.
Het wordt net zo goed bepaald door het gevoel van het moment als door de
omstandigheden waarin het geschrevene tot stand is gekomen.
Schijnt de zon op zo’n moment, regent het dat het giet, of dondert en bliksemt het….. Of ben ik op dat moment in London terwijl Big Ben mij bij de tijd houdt, in het Central Park of The Subway van New York om verder te genieten van het majestueuze Grand Terminal met haar fantastische plafond  van een sterrenhemel dan wel in Nijmegen aan de Waalkade, op de drukte van de Dam in geliefd Amsterdam,  ergens in de Drentse bossen of zoals zo vaak in de trein onderweg naar elders!
En daarna kijk ik toch altijd diep in mezelf om tot ontdekking te komen van mijn
gedachten, ideeën en gevoelens of graaf ik verder in mijn binnenste.
Misschien zijn het wel de schatten vanuit mijn onderbewuste en onbewuste die ik naar
boven haal.
Men leert dan ongetwijfeld mij als dichter en persoon beter kennen omdat ik mijzelf
toch blootleg in mijn denken en inzichten, mijn ziel en mijn gevoelens.
Mede en vooral door in bepaalde gedichten als het gaat om specifieke vraagstukken,
problemen, ervaringen,gebeurtenissen en situaties stelling te nemen of duidelijk met
eigen standpunten, conclusies en meningen naar voren te treden.
Soms door keihard de dingen uit te spreken en daarmee misstanden, onrecht,
onmenselijkheid, onvrijheid, mechanisme van onderdrukking en manipulatie bloot te
leggen probeer ik dichterlijk toch geëngageerd te functioneren.
Een gedicht kan dan een belichting zijn wat zich afspeelt op het toneel ( de wereld of
de maatschappij ) of tegelijkertijd als een onmisbaar decor dienen om te accenturen
datgene waar het om gaat.
Want ook ik maak deel uit van dezelfde maatschappij en wereld, en voel me
allesbehalve verheven door het schrijven. Neen, niet altijd op veilige afstand de zaken
aanschouwen, verslag van doen zonder een oordeel, slechts ter mededeling via een
mooi geschreven gedicht en dan weer verder naar een volgende gedicht….
Neen, een dichter heeft wel degelijk ook een politiek verhaal omdat hij nooit de
dagelijkse realiteit van de maatschappij kan ontlopen, tenzij hij vanuit een onbewoond
eiland opereert…. Immers dagelijks gebeuren er dingen op onze planeet en
tegenwoordig zelfs ook daarbuiten waar menigeen wakker van ligt.
En dat mij aanzet om in de vorm van poëzie daar iets over te zeggen.
Doch als het gaat om de ultieme boodschap van mij als dichter naar zijn publiek dan is
het wel een persoonlijke waarheid of waarheden vanuit mijn eigen ervaringen, inzicht,
gevoel, emotie en kennis gestalte of vorm te geven binnen een gedicht.
Misschien is dat wel een onvermijdelijk lot van een dichter die ijvert om in alle
opzichten trouw te blijven aan zijn waarheid. Hoewel tegelijkertijd diezelfde waarheid
van alle kanten in twijfel getrokken of zelfs aangevallen kan worden.
Of minstens wordt bestreden door wie dan ook! Immers niemand is verplicht om het met mij eens te zijn, maar net als ieder ander heb ik het recht om te schrijven over alles wat mij interesseert of aangaat. De dichterlijke vrijheid gaat ver maar heeft ook grenzen en conseqenties want het brengt verantwoording met zich mee. Aan mij als dichter om daar mijn invulling aan te geven.
Dat is de kwetsbaarheid van een dichter of schrijver die publiceert en zijn werk deelt
met het publiek.
Dus  de dichterlijke vrijheid geeft mij echt geen vrijbrief om roekeloos en ongeremd alles maar te mogen neerpennen.
Toch vereist het zeker enige moed om niet te schuwen openhartig te blijven in het schrijven,
direct of indirect bepaalde delicate zaken te benoemen, zo nodig aan de kaak te stellen
en taboes te doorbreken omdat het ook een voorrecht en een plicht is van een dichter.
En elke boodschap, inzicht, mening of visie binnen een gedicht dient altijd
genuanceerd beargumenteerd of verdedigd te worden want anders wordt het een
hutspot van woorden oftewel een hier hap en slik weg poëzie.

Althans indien mogelijk binnen de ruimte die een gedicht geeft en al naar gelang het
onderwerp daarom vraagt. Of het mij lukt laat ik aan u over om dat te beoordelen.
Echter een gedicht gaat duidelijk ergens over en is niet als een doolhof van mooie
woorden die de lezer laat zoeken en dwalen zonder een uitgang of een einde te doen
vinden.
Immers geschreven woorden van een dichter en schrijver verschaffen hem ook invloed
en verantwoordelijkheid omdat de lezer als het ware gedwongen is te lezen wat er
staat en geacht wordt het te begrijpen of juist op te vatten.
Misschien is dat een utopie of een te hoog gespannen verwachting maar in feite is dat
waar het om gaat! En een dichter onderschat zijn lezers nooit.

Daarom ook wellicht dat ik net als veel andere dichters het onderwerp liefde, sinds de
oudheid één van de meest geliefde universele thema’s, hanteert binnen mijn poëzie
omdat het toegankelijk is en de simpelste zielen raakt tot in het hart, verstand en ziel.
De liefde waarbij iedereen de emotie voelt, ervaart en deelt door tranen en verdriet,
een lach en blijheid met verwondering en onbegrip, valsheid en jaloezie, begeerte en
intriges, opoffering en lust, macht en spel, betovering, haat en afkeer,tot zelfs dood en
verderf….
De liefde die ons doet geboren worden, leven en ook tenslotte sterven!
Ongrijpbaar, mysterieus en vaak ook onbegrijpelijk doch altijd datgene waar de mens
zich altijd aan vasthoudt en de hoop blijvend op koestert.
Maar ook muziek is een voor mij een van de thema’s die mij het meest kan ontroeren
als dichter omdat ik het beschouw als een van de geschenken die vanuit hemelse
streken op ons is neergedaald. Want zeg het zelf, zuivere noten klinken werkelijk, ook
binnen een gedicht, als engelengezang vanuit den hoge.
Onweerstaanbaar, ongelooflijk prachtig, soms kinderlijk eenvoudig en oprecht!
Zelfs dan schieten woorden van de dichter zelfs te kort om daar uiting aan te geven.
Dan komt de poëtische vrijheid ook goed van pas om slechts in de stilte van het wit
tussen de regels door, ervan te genieten.
Trouwens poëzie in combinatie met muziek en zang is bij uitstek een artistieke vorm
welke volledig tot zijn recht komt bij een performance. Uit eigen ervaring weet ik dat
het bij een juiste uitvoering voor een perfecte en magische sfeer zorgt.

Verder uiteindelijk is mijn mening dat de lezer zelf ook beschikt over een eigen
dichterlijke vrijheid als het gaat om het begrijpen, opvatten en waarderen van
een gedicht. Met andere woorden, ondanks dat ik als schepper van het gedicht
of het verhaal de volle verantwoording daarover draag en ook daarmee invloed
kan uitoefenen, is de lezer er zelf verantwoordelijk voor in hoeverre men mee wilt
gaan met de dichter en het gedicht of het verhaal. De lezer bepaalt zelf wat men
ervan vindt en of men het wel of niet eens is met de woorden en de bedoeling van
het gedicht. Tevens is het voor de dichter een feit dat de lezer zijn gedicht totaal
anders kan opvatten en uitleggen op een wijze die niet de zijne is, maar waarbij
hij machteloos is. De lezer heeft zelfs de macht om het gedicht af te keuren of de
bedoeling ervan te verwerpen, dus in dat opzicht heeft een dichter totaal geen vat op
de gevolgen van de publicatie van zijn gedicht.
Uiteindelijk vindt de lezer het mooi, interessant, boeiend, uniek of juist niet.
De dichter reikt de lezer zijn hart en ziel in het uiterste geval, neemt de lezer bij de
hand om samen een ontdekkingsreis te ondernemen, op avontuur te gaan of nestelt
zelfs extreem gesteld in het hoofd van de lezer, zijn compagnon, om de fantasie de
vrije loop te laten als betreft het een soort van trance.
Een gedicht wordt als het ware geschreven door de dichter en de lezer samen omdat de
wisselwerking en gekoppeld aan het effect ervan tussen beiden bepaald of al dan niet
bestaansrecht, uitstraling en waarde wordt gegeven aan het gedicht.
Een boek kan niet bestaan zonder de lezers die het willen lezen en dat is voor elke
schrijver of dichter een wet van Meden en Perzen.
Wie schrijft die blijft en wie leest die bepaalt! Zo wil ik het stellen.
Anders gezegd vanuit de oogpunt van deze dichter, de pen verbindt, de zwaard
verblindt! Oftewel beter te strijden met de pen dan te lijden door het zwaard….
indien het werkelijk zo is dat de pen machtiger is dan het zwaard.
Doch het eindoordeel is altijd aan de lezer!
Daarmee is alles gezegd en als dichter relativeer ik hiermee volledig de invloed die ik
zou hebben op de lezers met mijn kritische, confronterende en soms ontoegankelijke gedichten.
Immers en tenslotte ben ik van mening dat elk mens en individu over een vrije wil
beschikt en iedereen de vrijheid heeft om dingen, gedachten, gevoelens en zelfs
gedichten wel of niet toe laten tot zijn eigen wezen, denken, leven of domein.
Tenminste, zo hoort het volgens mij te zijn, dat we met z’n allen deel mogen uitmaken
van deze vrije en beschaafde wereld.
Met tevens de wetenschap dat de eeuwigdurende klassieke strijd tussen goed en
kwaad altijd onderdeel zal blijven uitmaken van onze mensheid totdat mogelijk de
toekomst anders zal beslissen. En aan welke kant staat u?
En zolang die strijd voortduurt zal ik als dichter en kunstenaar mijn aandeel daarin
leveren naar mijn beste vermogen en volgens de overtuiging dat het altijd beter is te
strijden dan om lijdzaam toe te zien of slechts het onrecht te ondergaan.
Tot die tijd zal ik, net als elke dichter en schrijver, de arena keer op keer betreden om
alles te beschrijven wat op het slagveld tussen beide machten en krachten afspeelt.
Wellicht, soms ook als één van de gladiatoren deel te nemen aan het gevecht van
woorden, lyrische uitingen, bezwerende formules en wat dies meer zij om het goede
van de mens toch te doen zegevieren op een triomfantelijke wijze. Lees  ''De Straatjungle".
Ja, ook dat kan een gedicht u laten aanschouwen en zelfs daar kan de dichter u doen
belanden, indien u het zelf toestaat.
Een belangrijke overtuiging wil ik nog kwijt aan u en wel dat ik als dichter en schrijver
nooit zal meedoen aan het doemdenken en dat het toch allemaal te laat is omdat
we op een zinkend schip verkeren of dat het lot van de ondergang van de mensheid
is bezegeld. Voor mij schijnt achter de wolken altijd de trouwe zon, altijd is er een
nieuwe regenboog onderweg en op hoop van zegen betekent dat het altijd anders en
beter kan. Elk nieuw gedicht of verhaal is geschreven om te blijven geloven dat God u
en mij nooit voorgoed ten onder zal laten gaan.
Echter, als vrije wezens en ook zo geschapen maken we altijd onze eigen keuzes en
besluiten.
De laatste verantwoording ligt geschreven en ongeschreven bij onszelf.
“Datgene wat we zaaien, zullen we ook oogsten”.

Een woord van dank en respect gaat hierbij en vooral uit naar al degenen die mij
persoonlijk kennen, hebben gekend of meegemaakt in goede en slechte tijden.
Opdat zij niet denken dat ik hen ben vergeten of uit mijn leven en gedachten heb
gewist. Bedankt voor alle zorg, moeite en aandacht, genegenheid, bescherming, liefde,
warmte, begrip, volharding en geduld, vertrouwen, tijd, opoffering en troost, en
oprechtheid plus eerlijkheid jegens mij.
 
En nu vraag ik daarom u allen om vergeving en verzoening opdat 2011 wij met z’n allen aan
een schone lei mogen beginnen. Zodat wij het verleden met de pijn, het onbegrip, de
onverzoenlijkheid, valse trots, verwaandheid, waanzin, sarcasme, pesterij, spotternij,
razernij, het bedrog, misleidingen, ongepastheid, ongemanierdheid, valse roddels, misverstanden en fouten die zijn gemaakt voorgoed achter ons mogen laten zonder weemoed en spijt.

Want laten we eerlijk zijn, ik ben niet perfect en zal het nooit zijn, maar is er één onder
ons die dat wel is? Behalve Jezus niemand, maar wie verwondert zich daarover….tenzij men weigert te geloven dat God bestaat.

De gedichten die ik heb geschreven welke u nu kan lezen op deze site schenk ik u allen
als het ware. Het geven bevredigt mij duizend keer meer dan al hetgeen ik, u en zoveel
anderen heb aangedaan of misdaan in mijn leven en dient als een pleister op de wond.
''Mea Culpa'', leest u het maar na, slaat ook op mij en mogelijk op zoveel anderen, maar
wat doet het ertoe? De dingen uit het verleden kunnen we nooit meer veranderen dus
het heeft weinig zin daarover in zak en as te blijven zitten of in een hoek te kruipen om
nooit meer echt te hoeven leven. En niet meer durven te genieten van het leven alsof
het al voorbij is gegaan.
Hoe zou u het vinden ongewild een etiket opgeplakt te krijgen en collectief aan een
schandpaal te worden vastgenageld door bekenden in uw eigen stad?
In de vorm van en op een wijze door velen als een zondebok te worden aangewezen,
bestempeld en nageroepen te worden door middel van vervorming van een eigen
voornaam. Om gestoord en paranoïde van te raken door een dergelijke samenzwering
van vrienden, bekenden, kennissen en zelfs familieleden. Publieke terechtstelling!
De complottheorie die ter uitvoering, ik dagelijks in een eigen omgeving aan den lijve heb moeten
ondervinden en machteloos over mij heen heb moeten laten gaan omdat het zinloos
was daar tegen in te gaan.( Leugens regeerden en de waarheid was zoek geraakt… als eenling of en uitgestotene is geen enkel verweer mogelijk immers de meerderheid heeft altijd gelijk....of  wanneer de meerderheid zwijgt in alle talen)
In dat geval kreeg ik te horen dat het allemaal mijn eigen schuld was en dat men mij
niet anders kende of niet anders gewend was dan om mij zo te noemen.
Om het te verdragen en het te overleven bleef er op een gegeven moment niets
anders dan het te leren “accepteren” en niet kwaad of opgefokt over te raken.
Of er toch trots op te zijn, hoe wrang ook, dat ik in de ingewijde roddelcircuit,
eenzaam bovenaan stond en vrijwel onaantastbaar. Overleven is het enige wat dan overblijft!
Hoe kon ik in mijn eentje daar tegen in verzet komen of mij daar tegen verdedigen?
Onschuld is in zo’n situatie niet meer te bewijzen en als de “paparazzi” van jouw stad
en omgeving tegen jou keert is het een onmogelijke en onhoudbare zaak geworden.
 
Hoe ver mensen kunnen gaan door pure jaloezie of met welk ander reden dan ook….in de ban gedaan door gedrochten en zieke geesten. Zelfs door sommigen die zich altijd als vrienden en of lotgenoten hebben voorgedaan,en die ik sinds mijn jonge jaren heb gekend en volledig vertrouwd
heb. Een grote fout en vergissing dus achteraf! Maar het leed was al geschied en de
schade aangebracht.
Anders kan ik het niet uitleggen want ik heb het bewust en met volle verstand zo
meegemaakt, gevoeld en ervaren.
Tenslotte, de enkelingen ben ik nog steeds dankbaar en zal ik nooit vergeten die
heldhaftig daar nooit aan meegedaan of eraan hebben toegegeven.

Ondanks dat het niet gemakkelijk was hebben zij zich jegens mij tegen de verdrukking
en de stroom in, altijd begripvol en genadig getoond.
Zij zijn voor mij dan ook de uitzonderingen, de helden, de ware vrienden en geliefden,
de echte kameraden en medestrijders of strijdsters en als het ware mijn engelen.
Hen zal ik altijd herkennen, wherever and however ,want zij hebben mij de erkenning
als een gelijke en naaste nooit onthouden. En bleven ondanks alles in mij geloven.
Zij verdienen wat mij betreft een onderscheiding van uitzonderlijke moed en trouw aan
de waarheid en eerlijkheid.
Want willens en wetens hebben zij mij nooit laten vallen en verraden omdat zij het
bewijs zijn dat er altijd hoop is en dat goede mensen hoe dan ook, in welke situatie
dan ook, er altijd zullen zijn. Die als het moet bereid zijn zich op te offeren, niet laf te
zijn, opstaan tegen het kwaad, bedrog en de manipulatie, ware medemenselijkheid
tonen, opkomen voor de waarheid en gerechtigheid of strijden tegen onrecht en
onderdrukking. Godzijdank! Niet iedereen is corrupt en onbetrouwbaar tot en met……

Nu wil ik het allemaal niet meer weten want het was erg genoeg maar het heeft
mij Godzijdank, sterker en wijzer gemaakt.
Anders was ik nooit zover gekomen en heb ik nooit die inspiratie, de overlevingsdrang
en de ambitie gekend om fier en als herboren terug te komen.
Om nu de toekomst echt en welgemeend te begroeten, te omhelzen of te omarmen en
zelfs met u te delen via deze site.

Ten leste en op de voorhand vraag ik ook u allen vergevingsgezind en mild te willen
zijn indien mijn woorden en gedichten ergernis of boosheid oproepen, kwetsend of
beledigend overkomen, verwarring of onduidelijkheid veroorzaken, schuldgevoel of
schuldcomplex bezorgen, enige vorm van angst of mogelijk zelfs paranoïde gedachten
hebben doen opkomen, onvrede bewerkstelligen, pijnlijk zijn, frustraties geven of op
welke wijze bij u een negatief, onbevredigend of onplezierig gevoel achterlaten.
Met de hand op mijn hart verklaar ik bij deze dat het nooit mijn bedoeling is om u als
lezer in één van die ongelukkige hoedanigheden, situaties of omstandigheden te willen
zien of aan te treffen na het lezen van mijn werk.
In dat geval raad ik u ten zeerste af, ooit nog enig werk of gedicht van mij te lezen voor
uw eigen bestwil en gezondheid! Of nog beter, vergeet mij en ban mij voorgoed uit uw
gedachten. Uw goed recht!
Niettemin, vergeef het mij, geachte lezer en lezeres, indien ik maar één enkel haar van
u heb gekrenkt ( mocht die gedachte bij u opdoemen, bij wijze van spreken ) door de
woorden die ik heb geuit in mijn gedichten en of verhalen.
Want liever wens ik, de dichter, u als mijn lezer zacht met de veer van mijn pen te
willen strijken over het hart om u te helen van alle verdriet, verwarring, pijn, woede,
haat, jaloezie, spijt, ongeduld, onzekerheid, angst, wanhoop, onbegrip of welke vorm
van negatief denken en gevoel dan ook en zelfs van alle zorgen van alledag.
Of u zelfs zo te ontroeren met mijn woorden om alle onplezierige indrukken, negatieve
gedachten, ongelukkig tot misselijk makende dromen en nachtmerries weg te nemen.
Inderdaad dat alle negativiteit als sneeuw voor de zon letterlijk te doen verdwijnen dan wel voor
eeuwig naar het land van de vergetelheid te sturen.
Helaas, dat ligt niet altijd in mijn handen en noch in mijn vermogen!
Maar niets is onmogelijk is een gedachte en overtuiging die ik met u wilt delen als mijn
woorden, gedichten of verhalen toch als een troost, heelmeester of verzachting voor u
kunnen dienen in welk opzicht dan ook. Dan ben ik getroost en vereerd u als mijn lezer
te mogen begroeten of te omarmen als mijn geestverwant.
Vrienden van het gedicht bent u dan zogezegd voor mij en de brug die ons met elkaar
verbindt….de overkant die ik als dichter bereik en nu dichter sta bij u als de blijde lezer.
Althans, dat is iets wat ik vanuit de grond van mijn hart hoop en ondanks alle trieste,
ongelukkige omstandigheden en ervaringen omtrent mijn levensgeschiedenis.
Dat u als lezer blij wordt van mijn gedichten omdat het alles verteld over mijn
drijfveren, motivaties, idealen, dromen, inzichten en tenslotte overlevingsdrang.
Daarmee gezegd dat een mens tot veel in staat is wanneer men nooit opgeeft, altijd strijdlustig blijf in het gevecht tegen het kwaad en de mindere kanten van de
mensheid.
In een samenleving waarin mensen elkaar beconcurreren, elkaar keihard bestrijden en
opzij zetten, elkaar zelfs het licht en het geluk kunnen misgunnen of zelfs nog erger. En de zwakkeren of minderen worden vertrapt, onderdrukt, uitgebuit, helemaal niet meer meetellen of totaal worden vergeten!
In een grote mensenwereld waar sommigen meer willen zijn dan anderen, belangrijker
geacht willen worden dan wie dan ook, ten koste van alles boven iedereen willen staan en
zelfs over lijken gaan…
Nogmaals niet dat ik zelf smetteloos ben want ook ik ben van vlees en bloed en net
zo zondig als ieder ander. Of net zo zwak van geest en niet meer of minder dan wie
dan ook. En ook ik loop weleens in de val van de duivel of van het kwaad, omdat mijn
zwakke momenten dagelijks voorkomen.
Niettemin, ik strijd ook dagelijks om mij daartegen te verzetten zelfs al is het soms een
onmogelijkheid om te winnen en of om het kwaad in onszelf te overwinnen.
Toch geloof ik dat het geweten ons door God is gegeven om ons daarvan bewust te zijn
en te blijven. Dus we kunnen en mogen nooit zeggen of verklaren dat we onwetend zijn
als we ons schuldig maken aan onmenselijkheden en onrecht. "Ich habe es nicht gewusst" is hier nooit van toepassing en of bevelen gehoorzamen van kwaadwilligen is net zo fout!
Criminelen zijn nooit schuldig omdat ze de wet niet kennen, maar schuldig omdat ze
de wet niet hebben willen kennen en respecteren.
Domheid en onwetendheid of onwil is een schuld en tekortkoming die te wijten is aan de mens
zelf die niet de moeite heeft willen doen om te leren en om te weten.
Tenzij men geestelijk beperkt is vanaf de geboorte en erfelijk bepaald, maar dan heeft
men recht op speciale opvang, bescherming en begeleiding.
Respect naar elkaar als medemensen en voor het leven, plus eerbied voor de natuur
en God zijn volgens mij de voorwaarden om een betere wereld te krijgen.
Zelfs respect voor elke persoon met een eigen unieke persoonlijkheid betekent ook de
naam en identiteit van de degene respecteren! Hoe verpest en verziekt is mijn leven
geweest omdat men mij dat heeft willen onthouden heb ik al hierboven beschreven.
Toch geloof ik dat ieder mens kan veranderen als men het zelf echt wil en daarvoor wilt
kiezen. Het gaat nooit vanzelf maar onmogelijk is het niet wanneer men tot die besluit
komt om een ander en nieuw mens te worden.
Geloof het of niet, maar met hulp en steun van God is het mogelijk.
  
Degene die dat overkomt komt daar nooit meer van af en de “Verminkte naam” ( een
van mijn gedichten gaat erover) is gemaakt en gevestigd!
En daarmee kan een eerlijke kans op een normale toekomst worden geruïneerd want
erkenning of respect van de persoon met zo’n pest, spot en vloeknaam is onmogelijk
geworden. Degene wordt zijn of haar hele leven ermee achtervolgd en zelfs zoals
in mijn geval, ook al ben jij vertrokken uit de oude omgeving. Maar zodra ik ergens
anders mensen tegenkom uit dezelfde oude woonplaats dan is er niets veranderd in
dat opzicht. Vroeger werd ik er paranoia van, vluchtte weg of verstopte mij om die
hatelijke pestnamen niet te hoeven aanhoren. Zo gevoelig was ik dat het mij kwelde!
Men beseft niet wat men aanricht en ziet niet wat een littekens men achterlaat bij
degene, de slachtoffer en in zijn/haar leven. Een levenslange of onuitwisbare kras
wordt achtergelaten in de persoonlijkheid of identiteit van een mens.
Uit eigen ervaring weet ik wat een pijn en schade dit veroorzaakt en traumatisch het wordt voor de slachtoffer en als karaktermoord geldt.
Ik verhaal hier over omdat ik wil dat mensen die dat doen moeten weten en beseffen
dat ze zich schuldig maken aan het verpesten, verstoren en zelfs beschadigen van
iemands leven en persoonlijkheid. Hoe beter kan het geïllustreerd worden aan de
hand van het voorbeeld uit mijn eigen leven?

Daarom beste mensen, wil ik daar verder vanaf nu geen woorden meer vuil aan
maken. Gewoonweg omdat het niet meer de moeite waard is om aandacht te geven
aan lieden die het toch niet willen weten. Zonde van alle energie en zonde van de tijd
die ik beter kan besteden aan al degenen die wel beter willen weten….
Dit geldt niet voor de enkelen binnen de culturele samenleving die  jegens mij wel liefde, zorg, aandacht, begrip en respect hebben geboden. Of waarmee ik zelfs gelukkige tijden heb mogen ervaren en bij tijd en wijle met plezier aan terugdenk. Hen zal ik zeker nooit vergeten vanwege de blijheid en hoop die ze mij gaven in de moeilijke momenten.
Echter vanuit ook de culturele en sociale gehechtheid was het een riskante onderneming
op zich en een grote stap die ik moest maken om mij te onthechten van de knellende en verstikkende banden. Een grote stap voorwaarts maar tegelijkertijd ook tien stappen terug omdat ik opeens er helemaal alleen voorstond.
Niet langer kon ik terug vallen op een grote sociaal-culturele groep die als een vangnet
diende in mijn leven en dagelijks zichtbaar was voor mij.
Toen leerde ik dat een mens tenslotte op eigen benen moet staan om kans te maken
deze boze en grote mensenwereld te overleven.
 
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de hemel mij behoedt heeft
voor de uiteindelijke ondergang en op tijd omdat dankzij de mij gegeven
doorzettingsvermogen c.q. onverzettelijkheid en tandenknarsend kwam ik weer boven
drijven. Ik worstel en kom boven, cogito ergo sum, je maintaindrai, carpe diem en nog
steeds ben ik er, springlevend en al! Ook mede dankzij de lieve sociale hulpverleners die mij in de nieuwe omgeving hebben geholpen en begrepen om mij schoon schip te laten maken met de last en ondeugden van het verleden. Zo kon ik tenslotte zelfstandig met een schone lei beginnen aan een tweede kans om als ''Fenix'' ( beluister het gedicht met muziek van de CD ''Poetry of the Future'') herboren mijn leven te kunnen vervolgen in alle rust en vrede. Dus ook bedankt de harde werkers van De Bel en Limor zoals Job+,Erna, Carmen, Anna,Thea, Ria, Jos en iedereen van de Landelijke Vereniging voor Thuislozen in Amsterdam , Carolien en Fred van Reax, Tumba met Ate, Liesbeth, Harry, Johannes, Ank, Brenda, Jan, Rediet+, Mirka, Sjoerd, Noor, Teake, Arnold en de vrienden van Tumba, Ritsko van Stichting Amurang, vrienden van de Schaakclub ''De Burcht'', Meindert, Peggy, verder Anne, Wauter, Gabriel, Marvin, Amadou, Joop, Angela en hun kinderen, Oom Anis+ en zijn vrouw en dochter,  en de vele anderen die hun steentje  hebben bijgedragen om mij het respect en vertrouwen terug schenken. Maar ook mijn waardering naar de mensen van Buma Stemra, de Vereniging Palm, Kunstenaars & Co en LIRA die altijd in mij hebben geloofd. Zij zijn mijn vrienden voor het leven en moge zij gezegend zijn in hun leven.Nu is het inmiddels 2012 en aangezien vanaf mijn kinderjaren schrijven mijn leven en lust was heeft het mij ook altijd in moeilijke tijden op de been gehouden.
Het is ongetwijfeld mijn geluk, zegen en troost geweest dat altijd als een uitlaatklep
kon dienen, omdat het papier geduldig is. En ik daarop alles kwijt kon, zelfs al het
overtollige en de ondragelijke ballast die ik dagelijks mee moest torsen...
De geheimen en de verwachtingen c.q. eisen die het leven naar mijzelf toe stelde en soms als
een kolkende massa van binnen tekeer gingen en mij bezwaarden in mijn dagelijks
functioneren. Of omdat er niemand was die mij daarin wilde helpen of kon begrijpen.
Iedereen heeft het in deze tijd te druk met een eigen leven en zichzelf…
De pen was mijn beste vriend en betrouwbaarder dan wie dan ook!
Niets kon daar aan tippen en het heeft mijn hoofd boven water gehouden ondanks
dat de vloedstromen van problemen, onzekerheden, twijfels, angsten, frustraties,
wanhoop, wirwar van conflicten en misverstanden zich opstapelden met de dag.
Het schrijven heeft mij rust, orde en regelmaat gegeven maar vooral ook mij het
zelfvertrouwen en zelfrespect weer doen hervinden, want dat was vrijwel verdwenen.
Slechts het geloof was nog als een laatste lichtbaken in de verte dat mij overeind heeft
gehouden in die tijd van afzondering en eenzaamheid en deed mij knokken tot ik erbij neerval…..
Dat gaf mij voldoende licht om de woorden van de gedichten te kunnen schrijven
zodat ik mijn verhaal en geschiedenis levend kon houden en de pijn plus onbegrip
een plek kon geven. Zo kwam ik de teleurstellingen, het onbegrip en de verwarring te boven die mij mijn hele leven al geteisterd hebben. Nee, niet om zielig of pathetisch daarover te doen, maar om anderen te vertellen dat niets onmogelijk is, wat er ook gebeurd in het leven.
Dat een mens nooit hoeft op te geven noch blijvend te twijfelen aan een eigen kracht
en overtuiging om te overleven.
Uiteraard is een beetje geluk ook nodig, maar als het moet kan zelfs dat worden
afgedwongen.
Mijn ervaringen en inzichten deel ik daarom met u allen via deze site omdat het niet
voor niets is geweest wat ik allemaal heb moeten mee- en doormaken.
En omdat alle trauma’s, onbegrip, chaos, twijfels, ongeloof, verwarring, problemen,
conflicten, stress, littekens en bij wijze van spreken heksenketels en toverformules
annex betoveringen of vervloekingen die ik heb weten te doorstaan niet zonder reden
zijn geweest.
Als bewijs dat anderen daar ook baat bij kunnen hebben wanneer hun leven spaak
is gelopen of als ze het gevoel hebben dat alles en iedereen zich tegen hen keert.
Want het kan iedereen overkomen en ik ben wat dat betreft geen uitzondering, een
geval apart, alien of wereldvreemd figuur.
In sommige landen worden nog steeds dagelijks mensen alle vrijheid ontnomen en het
recht op een menswaardig leven.
Overal kan onrecht, onderdrukking en ongelijkheid bestaan als wij mensen daar niets
tegen doen. Of als wij te bang zijn om daar iets tegen te doen of iets over te zeggen.
In veel landen komen nog steeds onmenselijke toestanden voor en zelfs in Nederland
zijn er genoeg mensen die elke dag ongelukkig zijn omdat ze alleen worden gelaten,
onderdrukt , gemanipuleerd , bedrogen of niet begrepen worden, verdriet en pijn
worden aangedaan, in angst moeten leven en psychisch of lichamelijk mishandeld.
Wat te denken van anderen die dagelijks uitgesloten worden door de maatschappij of
geen kans krijgen op goed onderwijs, op werk en een normaal leven.
De corruptie en machtsmisbruik tiert welig in bepaalde landen en de meeste mensen
zwijgen daarover in alle talen uit puur eigen belang of omdat men het niet durft uit te spreken uit angst voor represailles.
Het lijkt tegenwoordig alleen nog maar te gaan om macht en geld en menigeen doen er
alles voor, zelfs ten koste van anderen, om dat te verwerven.
De maatschappij wordt alleen maar harder, ongevoeliger en onmenselijker maar wie
daar iets over zegt wordt niet meer gehoord en erger buitengesloten of voor gek verklaard.
De geest van deze tijd, de veramerikanisering en met de teloorgang van normen en
waarden, liever gezegd het gemis ervan, ontmenselijken ons steeds meer met de dag.
Het materialisme met alle moderne snufjes en technieken is het enige nog waar
de jeugd van tegenwoordig voor warm loopt. Mobiele technologieën, industriële
kennis en vooruitgang, de ruimtevaart ,moderne architectuur en de economische
ontwikkelingen zijn bijvoorbeeld niet meer bij te houden voor simpele zielen onder ons.
En keihard wordt daar geen rekening meer mee gehouden of wordt daar de snelheid
van vooruitgang en ontwikkeling niet op aangepast. Politici en bestuurders denken in eerste
instantie aan hun eigen belangen. Of doen van alles om hun eigen ego op te vijzelen en te strelen en gebruiken daarvoor de media die de publiciteitsgeile kopstukken alle aandacht geven omdat de massa alles van hen willen weten. Zij die handig weten te manoevreren of  bedreven zijn in het manipuleren kunnen zo iedereen voor hun karretje spannen. Zelfs schandalen worden door de mediagenieke politici gebruikt om sympathie en stemmen mee te winnen. Machtsmisbruik door de politieke en maatschappelijke elite is schering en inslag en de burger verliest alle vertrouwen in topfunctionarissen die zich als graaiende haaien gedragen. De economische crisis laat de gewone burger, de minima en de machtelozen bloeden, terwijl degenen die dat veroorzaakt hebben zoals de banken en de rijke elite met miljardensteun van de regering en zichzelf met schandalige bonussen nog rijker maken. Kritiek op hun twijfelachtig functioneren wordt omzeild en terzijde geschoven omdat ze invloed en vriendjes hebben bij de media. Het lijkt wel een netwerkmaffia waardoor de machtigen altijd gelijk krijgen en niets te vrezen hebben. Of door ingewikkelde constructies waar de burger niets van snapt wordt alles rechtgepraat wat krom lijkt. De staat treedt steeds meer op als een meedogenloze Big Brother die alles controleert behalve zichzelf....de democratie wordt met de dag ongeloofwaardiger. Door de economische globalisering worden we dagelijks overspoeld met nog meer problemen waar we totaal geen weet van hebben omdat het niets met onze dagelijkse realiteit te maken heeft. Het volk kijkt ernaar en spreekt er schande over of smult ervan maar is machteloos. Temeer daar de roddelpers, de tabloids en de onbeschaamde paparazzi daar hun rijk belegde boterham mee verdienen zonder dat het om de inhoud gaat maar om de poppetjes die altijd in het nieuws willen komen. Hoe en waarmee is niet van belang want de populisten zijn ijdeltuiten die het liefst altijd gevolgd en gezien willen worden. Immers voor geld en macht doet men alles zonder scrupules en vriendjespolitiek, zakkenvullerij en corruptie schijnt tegenwoordig het meest te lonen. Hoe lang dat allemaal nog zo doorgaat en ongestraft weet niemand omdat het is ingecalculeerd en als normaal wordt geaccepteerd. De rijken mogen zich altijd verrijken ten koste van de armen en have nots alsof het de normaalste zaak van de moderne wereld is geworden. Waar gaat het eigenlijk nog om? En dat de aarde bedreigd wordt door de hebzucht van de mens, zinloze oorlogen of door de vervuiling en vernietiging van de natuur van onze mooie planeet schijnt nog weinigen te deren. Of door afgunst gedreven gaan jaloerse lieden zover dat ze alles ieder ander misgunnen omdat ze zelf nooit tevreden zijn, gefrustreerd zijn dan wel door pure hebzucht en materialisme worden gedreven. Men steekt elkaar de loef af en beconcurreert elkaar bij het leven omdat het bezitten van statussymbolen kost wat het kost een vereiste is om mee te tellen. Ieder voor zich en God voor ons allen, alsof onze God dat allemaal goed vindt en naastenliefde totaal uit de mode en de tijd is! Het lijkt wel een schrikbarende tijd en de wereld ziet eruit als een Toren van Babel waarin de dagelijkse verwarring en chaos steeds maar erger wordt. Intolerantie ten opzichte van de degene die anders is, denkt en leeft wordt als normaal beschouwd. Dus in hoeverre is er nog sprake van vrijheid en gelijke rechten voor iedereen in een land die daar altijd zo trots op is geweest. Geen wonder dat de sfeer van spanning en de stress is te merken en te proeven in het gewone straatbeeld en in ons dagelijks leven.
Vooruitgang en ontwikkeling worden alleen maar gestimuleerd en toegejuicht
ongeacht de prijs die ervoor wordt betaald en wat de offers ook zijn die gebracht dienen te
worden.
De misstanden zoals armoede en onrecht in bepaalde landen, dan wel de onoverbrugbare kloof tussen rijk en arm en de onrechtvaardigheid worden daarmee niet minder van.
Over de natuurrampen die de laatste jaren de aarde en de wereldbevolking treffen is
genoeg over geschreven en gezegd. En het houdt maar niet op…..Mens wordt wakker!
De individuele mens en de totale mensheid is verantwoordelijk voor het behoud en
zorg van onze gegeven planeet aarde. Generaties lang hebben de mensen daarover
gewaakt maar het ook geëxploiteerd en uitgebuit of zelfs leeggeroofd en uitgemolken.
De hebzucht en machtsmisbruik van de mens die de economische crisis of de
kredietcrisis in deze tijd veroorzaakt is een waarschuwing en teken aan de wand.
Of een teken des tijd dat het 12 uur is en dat de mens tot besef en inkeer dient te
komen omdat het anders weleens voorgoed te laat kan zijn.
Nogmaals al het onrecht, ongelijkheid, oneerlijkheid, de ontkenning van de verdrukte, de arme,
de mindere en machteloze kan niet oneindig doorgaan.
Wonderwel komen nu de wereldreligies in zichtbaar en gevaarlijk in botsing met elkaar
terwijl men eeuwenlang juist van die kant de oplossing en de remedie van verwacht
heeft. Dat zegt volgens mij genoeg over de stand van zaken waarin wij verkeren.
Het is als samenleving en als individu onze verantwoording om dat te willen signaleren,
zien, erkennen en dat te voorkomen. Maar bovenal om daar iets aan te doen zodat het
niet gebeurd of stop gezet wordt. En naar al degenen die zich daar schuldig aan maken
verklaar ik hierbij deze oproep: Stop er per direct mee!
Niemand is een heilige bij het leven en ik zeker ook niet maar we kunnen wel beter
worden als mens….en als medemens. En helemaal ten opzichte van onze moeder Aarde! Het is niet te laat maar nog langer wachten, toezien en doorgaan met na ons de zondvloed is niet meer te tolereren! Het recht zal zegevieren en het onrecht zal het onderspit delven!

Als laatste stel ik vast dat het voor mij als dichter een overwinning is om zo openlijk
over mijzelf te spreken tot u. Vooral ook trots dat de moed mij niet in de steek heeft gelaten om
hoe dan ook te geloven dat het nodig is voor mij om te schrijven en in de strijd tussen goed en tkwaad nooit op te geven dat we niet zullen verliezen. Zolang we durven te spreken en gedichten
onze gevoelens en gedachten verwoorden die we willen delen en uiten naar elkaar omdat liefde en
waarheid ons geschonken door de hemelse Vader ons altijd beschermd en trouw blijft tot in de lengte der dagen. Moge we altijd de creativiteit, inspiratie, muzikaliteit en schoonheid vinden, keer op keer, om inhoud en originaliteit te blijven houden en geven in ons leven.
En zolang hebben we met elkaar te maken en dragen daar ook verantwoording over.
Dezelfde prachtige en unieke kroon van de schepping, onze planeet Aarde, delen we met elkaar
en daarom hebben we altijd elkaar nodig zodat ook ons nageslacht en de komende generaties
ervan mogen genieten. Of het geluk en de zegen die zij  vanaf het begin de mensheid heeft gegeven
net zo goed mogen ervaren tot in dezelfde lengte der dagen.....

De tijd dat ik van mijn eigen hart een moordkuil maakte bestaat nu daarom niet meer want
ik heb gesproken, verteld, kritische geluiden laten horen maar mezelf geopenbaard vooral door
mijn levensverhaal en ervaringen. Doch bovenal via mijn gedichten omdat dat de reden is om met deze site mij tot u als vrienden en geestverwanten te richten. In de hoop en met de overtuiging om
met u te delen in de vreugde en de positieve kracht van het gedicht. Opdat het verleden ons heeft
geleerd en wijs gemaakt en de zon van blijdschap en warmte naar onze gemeenschappelijke toekomst schijnt! De donkere wolken zijn dan voorgoed verdreven en heeft plaatsgemaakt voor
een nieuwe blauwe lucht waar s'nachts de sterren stralen om onze wereld een mooier gezicht te schenken. Immers bevrijdt zijn we dan van onze oude zorgen en problemen die ooit onoplosbaar leken. Een nieuwe tijd zal aanbreken waarin alleen het goede zal heersen, het kwaad tot en met
haat en afgunst zal verbleken om tenslotte voorgoed te vervagen en te verdwijnen.
De horizon zal dan als een grote kleurige en heldere regenboog verschijnen en een gelukkige vredige plek vinden tot in onze harten....

Mijn levenswerk deel ik met u via deze website omdat ik het beschouw als mijn roeping en
plicht om als dichter en kunstenaar van betekenis te zijn voor anderen en voor onze planeet Aarde, maar andersom leer ik ook van mijn lezers en publiek. De interesse, begrip en genegenheid die ze
tonen voor mijn werk is voor mij van onschatbare waarde. En met u allen is mijn overtuiging dat we in staat zijn het tij te keren! Omdat we ooit gezamenlijk ten strijde zullen trekken om tenslotte te concluderen en uit te spreken in koor....Het tij is werkelijk gekeerd en de tijden zijn veranderd en echt ten goede! Immers het zwijgen heeft opgehouden te bestaan en aan de angst en twijfel om op te staan tegen de collectieve ontkenning van de smeders van het complot jegens mijn persoon, existentie, artistiek werk en het onrecht is Godzijdank eindelijk een eind gekomen. Natuurlijk ben en blijf ik in dat opzicht slechts een dichter die schrijft over alles wat hem raakt en bezighoudt en de invloed van dichters en kunstenaars is beperkt omdat we slechts beschrijven, signaleren, visualiseren, de vinger op de zere plek leggen, soms slechts dromen in een eigen werkelijkheid omzetten om een onderwerp of een thema ter sprake te brengen en zelfs onszelf en anderen ter discussie stellen. Doch het volk, het publiek en de lezer bepaalt uiteindelijk wat er verder gebeurt want wij staan ten dienst van het algemeen belang en zo u wilt de waarheid die ons allemaal aangaat! U bent met z'n allen eigenlijk het oor, het oog, het verstand, het gevoel en samengevoegd het geweten dat bepaalt welke conclusies worden getrokken in ons aller belang en jegens onze gemeenschappelijke toekomst. En moge dat ooit beter worden en ons allemaal zicht geven op een nieuwe horizon onder een prachtige en wonderbaarlijke regenboog! Of wetende dat ondanks alles de hemelse sterren altijd fantastisch zullen blijven stralen om ons te doen lachen over de aanstaande dag die het geluk met zich mee zal brengen waar een ieder van ons recht op heeft. Dat de verandering, The Change, volgens de woorden van Barack Obama, geen loze kreet is maar een vanzelfsprekende openbaring  op weg naar een ontdekking van nieuwe en ware vrienden van het gedicht.
Daarom lieve vrienden en vriendinnen, mijn uitzonderlijke dank naar jullie allemaal als degenen die mij nu wel geaccepteerd hebben ondanks alles en mij daarmee de moed hebben geschonken om te spreken langs deze weg. Tenslotte eindig ik met de hoop en in de overtuiging dat God met ons is!

Morgen

Anders zal het zijn..en alsof de horizon verbreed, of de sterren niet langer ons verblinden tot in de lengte der jaren! Maar onze gezichten kussen met een zachtheid van fluweel en rozen. En de regenboog geurt naar hoop die nooit zal vervliegen in de tijd van eeuwigheid. Zo zal onze nieuwe wereld voorgoed de havens van onze harten binnenvaren en glorieus met vrede een ieder van ons veiligstellen. Als de piraten van het brute onrecht weggeslagen worden door de golven en hun eigen monsters die zich tegen henzelf zal keren om diep te zinken in een oceaan van onmetelijkheid. Zo zal het aldus geschieden, immers de belofte van de victorie zal gestand blijven! Zichtbaar nu in de spiegel van de waarheid omringd door engelen die vanuit het universum hun plek hebben gevonden. Om de rechtvaardigen die gezocht hebben naar erkenning, geluk en rust datgene te bieden opdat ze weten dat de strijd nooit is verloren. Zolang de hemel niet slechts een woord is om de wereld en de mensheid te sieren maar een innerlijke sleutel is die bevrijdt en verlost van alle kwaad, angst en wantrouwen. Morgen en overmorgen is daar geen weerstand tegen mogelijk, want de tijd staat aan onze kant en haar uren zijn onze schild!                                                                                                                                     

Via het gastenboek bent u vrij te reageren of met suggesties dan wel kritiek te komen op dit artikel mits u  het op een nette manier doet.

Bedankt voor uw aandacht, moeite en tijd! Ik groet u allen!

In alle nederigheid tot uw dienst en met respect,
de dichter, Benjamin Marijanan